Deze hypothese biedt een verklaring voor sommige aandoeningen van het uremisch syndroom.
De "intacte nefronen" van een chronisch falende nier passen zich aan om de homeostase te handhaven met betrekking tot een bepaald bestanddeel van het bloed. Tijdens het aanpassingsproces raakt een tweede component ontregeld. Het klassieke voorbeeld is de secundaire hyperparathyreoïdie van chronisch nierfalen.
Gerelateerde pagina's
Maak een account aan om paginanotities toe te voegen
Voeg informatie toe aan deze pagina die handig is om bij de hand te hebben tijdens een consult, zoals een webadres of telefoonnummer. Deze informatie wordt altijd weergegeven wanneer je deze pagina bezoekt