Diermodellen van gewrichtsinstabiliteit suggereren dat de eerste verandering in het gewrichtskraakbeen een toename van het watergehalte is. Dit kan leiden tot verlies van de proteoglycanen in de matrix. Bij mensen wordt gedacht dat het verlies van proteoglycanen te wijten is aan het falen van het interne collageennetwerk dat normaal de matrixgel vasthoudt (1).
Het kraakbeen wordt minder stijf en duurzaam en kan beschadigd raken. Het vrijkomen van cellulaire enzymen leidt tot verdere kraakbeenafbraak.
Door de vervorming van het kraakbeen komt er meer spanning op het collageennetwerk te staan, waardoor het probleem blijft bestaan.
Defecten in het gewrichtsoppervlak concentreren de krachten van gewrichtsbelasting op een heel klein oppervlak. Het resultaat is:
- focale trabeculaire degeneratie
- cystevorming
- toegenomen vasculariteit en reactieve sclerose
Regeneratieve kraakbeenvorming aan de rand van het gewricht raakt verbeend, wat resulteert in osteofyten (2).
Referentie:
- 1. Heinemeier KM et al. Radiocarbon dating reveals minimal collagen turnover in both healthy and osteoarthritic human cartilage. Sci Transl Med. 2016 Jul 6;8(346):346ra90.
- 2. Glyn-Jones S, Palmer AJ, Agricola R, et al. Artrose. Lancet. 2015 Jul 25;386(9991):376-87.
Maak een account aan om paginanotities toe te voegen
Voeg informatie toe aan deze pagina die handig is om bij de hand te hebben tijdens een consult, zoals een webadres of telefoonnummer. Deze informatie wordt altijd weergegeven wanneer je deze pagina bezoekt