Het type en de aard van de autoantilichaamtests en de manier waarop de resultaten gerapporteerd worden, verschilt tussen lokale laboratoria.
Het meest bruikbare ANA-resultaat is een negatieve test, omdat het dan onwaarschijnlijk is dat de proefpersoon een auto-immuun bindweefselziekte heeft.
Andere ANA-resultaten worden vaak uitgedrukt als een maximale verdunningstiter, hoewel sommige ELISA-tests resultaten kunnen geven in internationale eenheden (IE).
- een titer in het bereik van 1:40-1:80 wordt meestal gerapporteerd als een positieve test, hoewel patiënten zelden een actieve auto-immuunziekte hebben en de interpretatie van het resultaat sterk afhankelijk is van de klinische situatie
- als een patiënt echter klaagt over lichtgevoelige uitslag en/of artritis en een ANA van 1:80 blijkt te hebben, is dat resultaat waarschijnlijk zeer significant (1).
- als een patiënt echter klaagt over lichtgevoelige uitslag en/of artritis en een ANA van 1:80 blijkt te hebben, is dat resultaat waarschijnlijk zeer significant (1).
- een titer van meer dan 1:160 is echter waarschijnlijk significant en men kan dan dsDNA- of ENA-testen onderzoeken.
Een significant positieve ANA zonder klinische aanwijzingen voor bindweefselziekte betekent niet dat er sprake is van ziekte, hoewel een deel van deze personen later een auto-immuunsyndroom kan ontwikkelen.
Referentie
- Bossuyt X et al. Understanding and interpreting antinuclear antibody tests in systemic rheumatic diseases. Nat Rev Rheumatol. 2020 Dec;16(12):715-726.
Maak een account aan om paginanotities toe te voegen
Voeg informatie toe aan deze pagina die handig is om bij de hand te hebben tijdens een consult, zoals een webadres of telefoonnummer. Deze informatie wordt altijd weergegeven wanneer je deze pagina bezoekt