Beoordeling en onderzoek bij delirium

Beoordeling en onderzoek van patiënten met delirium

De belangrijkste stap bij het diagnosticeren van delirium is het verkrijgen van een anamnese bij iemand die voor de patiënt zorgt (bijv. een familielid, verzorger, enz.) en het uitvoeren van een korte cognitieve beoordeling (1)

• een nauwkeurige anamnese is noodzakelijk
  • om de cognitieve basisfuncties van de patiënt vast te stellen en om eventuele recente (binnen de afgelopen 2 weken) veranderingen in de mentale toestand te identificeren
  • schommelingen in cognitie en andere symptomen die kenmerkend zijn voor delirium te identificeren
  • op zoek te gaan naar een oorzaak
    • recente veranderingen in de aandoening, nieuwe diagnoses
    • alle huidige medicijnen beoordelen (inclusief vrij verkrijgbare en kruidenpreparaten); let vooral op nieuwe medicijnen en interacties tussen medicijnen
    • het gebruik van alcohol en kalmerende middelen beoordelen
    • beoordeel pijn en ongemak (bijv. urineretentie, constipatie, dorst)
• er moet een cognitieve screeningstest worden uitgevoerd
  • bijv. - Portable Mental Status Questionnaire, de Mini-Cog of de Montreal Cognitive Assessment
  • bij tijdgebrek kan de volgende oriëntatiebeoordeling en een aandachtsopdracht worden gebruikt in plaats van de basisscreening
    • de dagen van de week noemen (er mogen geen fouten worden gemaakt) of de maanden van het jaar (één fout is toegestaan) in omgekeerde volgorde
    • seriële zevens (één fout is toegestaan bij vijf aftreksommen)
    • het achterwaarts opnoemen van cijferreeksen (normaal gesproken drie of meer) (1)

Lichamelijk en neurologisch onderzoek

• controleer de vitale functies - temperatuur, zuurstofsaturatie, vingerprikglucoseconcentratie
• zoeken naar tekenen van een verborgen infectie, uitdroging, acute buikpijn, diepe veneuze trombose, andere acute aandoeningen;
• beoordeling op sensorische beperkingen
• zoeken naar focale neurologische veranderingen en meningeale tekenen (1)

Verdere beoordeling dient te worden uitgevoerd op basis van de aanwijzingen uit de anamnese en het lichamelijk onderzoek en eerdere resultaten, bijv. -

• gerichte laboratoriumonderzoeken en neuroimaging
• EEG

Referentie:

1. Inouye SK, Westendorp RG, Saczynski JS. Delirium bij ouderen. Lancet. 2014;383(9920):911-22.
2. NICE. Delirium: preventie, diagnose en behandeling in ziekenhuizen en langdurige zorg. Klinische richtlijn CG103. Gepubliceerd in juli 2010, laatst bijgewerkt in januari 2023