Elektroconvulsietherapie

ECT maakt gebruik van opgewekte epileptische aanvallen als middel om ernstige depressies en psychose te behandelen.

ECT werd voor het eerst geïntroduceerd in de jaren 1930 als een behandeling voor psychose, maar bleek vooral patiënten met duidelijke depressieve symptomen te helpen.

ECT wordt beschouwd als een laatste redmiddel, maar het biedt effectieve en snelle verlichting bij ernstige depressies en sommige psychotische stoornissen.

Merk op dat de Mental Health Act 2007 specifieke waarborgen bood voor het gebruik van ECT:

• behalve in noodgevallen mogen gedetineerde patiënten in de toekomst alleen ECT toegediend krijgen als ze wilsbekwaam zijn en ermee instemmen of, als ze geen wilsbekwaamheid hebben, de ECT is toegestaan door een Second Opinion Appointed Doctor (SOAD).
  • Dit betekent dat een gedetineerde patiënt ECT kan weigeren en, behalve in noodgevallen, dit alleen ongedaan gemaakt kan worden als een SOAD ermee instemt dat de patiënt niet in staat is om de beslissing te nemen en dat het geven van de ECT behandeling gepast zou zijn. In dit geval moet de SOAD er ook zeker van zijn dat er geen geldige voorafgaande beslissing is die het gebruik van ECT weigert. Als een dergelijke voorafgaande beslissing wel is genomen, dan kan ECT niet worden gegeven, behalve in noodgevallen
  • in het geval van jongeren (jonger dan 18 jaar), zelfs als de patiënt ermee instemt, mag ECT, tenzij het een noodgeval is, alleen worden gegeven met aanvullende toestemming van een SOAD. Deze regels gelden voor jongeren, of ze nu gedetineerd zijn of niet.
  • in al deze gevallen is er alleen sprake van een noodgeval als de ECT onmiddellijk nodig is om het leven van de patiënt te redden of om ernstige verslechtering van zijn toestand te voorkomen.

Veiligheidsaspecten:

• op basis van het aantal gegeven behandelingen werd het sterftecijfer in verband met ECT geschat op minder dan 1 sterfgeval per 73.440 behandelingen (1). De meest gemelde bijwerkingen van ECT waren verwondingen aan de mond (inclusief tand- en tongletsel)
• in een retrospectief cohortonderzoek (n=10.016, Ontario) was er geen klinisch significante toename van het risico op ernstige medische voorvallen met ECT (0,25 vs. 0,33/persoon/jaar in blootgestelde vs. niet-blootgestelde groep; HR 0,78; 95% CI 0,61-1,00) en het risico op zelfdoding was significant verlaagd (p<0,03) (2)

Risico op heropname na ECT (3)

• in een Deens cohortonderzoek (n=19.944) was voortzetting van ECT gekoppeld aan een verminderd risico op heropname na acute ECT (6-maands aHR 0,68; 95% CI, 0,60-0,78; & incidentieratio,0,51;95% CI,0,41-0,62) vs. alleen acute ECT, zonder significant verschil in risico op suïcidaal gedrag.

Referentie:

1. Watts BV et al. An examination of mortality and other adverse events related to electroconvulsive therapy using a national adverse event report system. J ECT. 2011 Jun;27(2):105-8.
2. Kaster TS et al. Risk of serious medical events in patients with depression treated with electroconvulsive therapy: a propensity score-matched, retrospective cohort study. Lancet Psychiatry (12 juli 2021).
3. Jørgensen A, Gronemann FH, Rozing MP, Jørgensen MB, Osler M. Clinical Outcomes of Continuation and Maintenance Electroconvulsive Therapy. JAMA Psychiatry. Online gepubliceerd op 18 september 2024.